Walk to fight cancer

Waarom loop jij eigenlijk mee Ellen? Die vraag kreeg ik in het voorbijgaan van één van de sponsors van mijn team en toen ik daar even snel antwoord op wilde geven, merkte ik dat dat eigenlijk niet zo makkelijk ging. Want voor mij is het antwoord op die vraag veelomvattend. Natúúrlijk loop ik die 25 km omdat ik mijn bijdrage wil leveren aan financiering van onderzoek naar kanker. En wil ik daarmee natúúrlijk een hart onder de riem steken bij mensen die hier zelf of dichtbij mee te maken hebben. Kanker is zo’n rotziekte en grijpt zo enorm diep in vele levens van mensen!

Winkelhaak

Maar voor mij is kanker een soort winkelhaak in mijn leven. Niet dat ik zelf kanker heb gehad – dat grote geluk mag ik tot nu toe in zijn volle omvang omarmen – maar de ziekte heeft een enorme impact op mijn leven gehad. Doordat mijn vader al jong overleed aan kanker bleven wij in ons gezin als kinderen achter zonder vader. Vanaf mijn achtste jaar ben ik opgegroeid zonder vader. En tot op de dag van vandaag blijf ik nog met een zekere regelmaat hangen achter die winkelhaak. Ook nu nog terwijl ik inmiddels ouder ben dan mijn vader ooit geworden is.

Gemis

Wat had ik graag een vader gehad die mij in mijn tienerjaren de bevestiging had gegeven die ik toen zo nodig had en die mij in mijn twenties had ge-support in mijn banenkeuze, mijn partnerkeuze en al dat soort dingen die ik toen zo moeilijk vond. Een vader die mij in mijn dertiger jaren zou hebben weggegeven tijdens mijn huwelijk en mij in de 4-kruisjesjaren had getroost toen dit huwelijk eindigde in een scheiding. Wat zou ik nu graag met hem hebben willen sparren over mijn carrière-switch en hem trots hebben zien zijn op mijn eigen coachingpraktijk.

Gapend gat

Het wegvallen van mijn vader heeft een gat geslagen waar ik mij bij tijd en wijle behoorlijk van bewust ben. In dat gat passen alle bovengenoemde ervaringen die ik niet heb gehad maar ook alle ervaringen die ik juist wèl heb gehad (een moeder die genoeg had aan zichzelf, een stiefvader met wie het niet boterde, etc.) die hun sporen hebben nagelaten. En daarom loop ik mee. Dit gat mag zo nu en dan eens zichtbaar zijn, concreet worden gemaakt en “out there” zijn. Ik loop mee voor al die kinderen (jong en oud) die hun vader of hun moeder (of wie dan ook dierbaar) zijn verloren en die waarschijnlijk net als ik hopen dat er ooit een afdoend medicijn wordt gevonden waardoor deze rotziekte minder kans krijgt om gaten te slaan. Dus loop ik samen met mijn hartsvriendinnetje 25 km waarbij we met iedere km geld ophalen om meer onderzoek mogelijk te maken.